باب دوم در امر به معروف و نهى از منكر امر به معروف و نهى از منكر بزرگترين پايهء دين است و خدا همهء پيغمبران را بدين كار فرستاد . اگر بساط آن برچيده شود و علم و عمل آن متروك گردد نبوت بيهوده و ديانت نابود باشد و فترت عام و گمراهى و نادانى و تباهى شايع گردد و چاره از دست برود « 1 » و شهرها ويران و بندگان هلاك شوند ، اگرچه تا روز رستاخيز هلاك خود را نفهمند . اما آنچه از آن بيم داشتيم وقوع يافته ، چه به روزگار ما علم و عمل امر به معروف و نهى از منكر متروك شده و حقيقت و نشانه‌اش از ميان رفته و مداهنه و رياكارى بر دلهاى مردم غلبه يافته و توجه به خداوند فراموش شده است . مردم همچون چارپايان به پيروى از هواى نفس و شهوات تن در داده‌اند و مؤمن راستين كه در راه خدا از سرزنش نترسد اندك شده است . ازاين‌رو هركس در جبران اين فترت و رفع اين نقيصه بكوشد و به دانش

--> ( 1 ) - در متن « اتسع الخرق » آمده و اشارت است به مثل معروف « اتسع الخرق على الراقع » .